Κάνοντας μία αναζήτηση στο internet έτυχε να διαβάσω κάτι σχετικό με τους νευρολόγους και το ρόλο που έχουν στην ψυχική υγεία. Με αφορμή αυτό, θυμήθηκα ότι διάφοροι άνθρωποι του ευρύτερου περιβάλλοντός μου, κατά καιρούς έχουν απευθυνθεί, για ψυχικές τους ανάγκες, σε νευρολόγο. Ίσως λοιπόν είναι μία ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε ακόμη έναν μύθο.
Ο νευρολόγος είναι ένας γιατρός με ειδίκευση στη Νευρολογία. Έχει ειδικευτεί σε παθήσεις του κεντρικού και περιφερειακού νευρικού συστήματος, παθήσεις αποκλειστικά οργανικής βάσεως όπως επιληψία, εγκεφαλικά επεισόδια, σκλήρυνση κατά πλάκας, νόσος του Πάρκινσον κτλ. Οι ψυχικές παθήσεις-διαταραχές, όπως έχει αναφερθεί και παλαιότερα, συνδέονται με το νευρικό σύστημα και έχουν σχέση με τη λειτουργία του νευρικού συστήματος, όπως βέβαια και πολλές, αν όχι όλες, δραστηριότητες του οργανισμού μας, αυτό όμως δε σημαίνει ότι κάποιος ο οποίος έχει ειδικευτεί στη λειτουργία και στην αντιμετώπιση των δυσλειτουργιών του νευρικού συστήματος είναι σε θέση να αντιμετωπίσει καταστάσεις οι οποίες καθορίζονται από ψυχολογικά αίτια. Η κατανόηση και ενδεχομένως η αποδοχή μιας κατάστασης σαν προβληματική, αποτελεί το πρώτο και πιο δύσκολο βήμα για την αντιμετώπισή της, αλλά όταν αυτό γίνει πραγματικότητα καλό θα ήταν να απευθυνόμαστε στους κατάλληλους ανθρώπους, οι οποίοι έχοντας τις κατάλληλες γνώσεις μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια.
Ανακοίνωση: το θέμα των «Μύθων» δε θα ανανεώνεται πια, αλλά θα προστίθενται νέα άρθρα στην κατηγορία Μύθοι Ψυχολογίας.
νόμιζα οτι η διαφοροποιηση ήταν ξεκάθαρη.
By: eilotas on 7 Δεκεμβρίου 2007
at 13:06
επειδη δεν κατορθωσαν να βρω καποιο καταλληλο προηγουμενο αρθρο για να θεσω την ερωτηση μου, την τοποθετω εδω και ας αλλαχθει κατα βούληση του “ιδιοκτητη”…
παρατηρωντας για χρόνια τις συμπεριφορες των ανθρωπων που συναναστρεφομαι και μη, δημιουργησα καποια πλαφον πανω στις κοινες αντιδρασεις πολλων ανθρωπων. καποια στιγμη ομως παρατηρησα κατι που μαλλον δεν του ειχα δωσει πολυ σημασια τοσο καιρο. οι αντιδρασεις των αντρων και των γυναικων σε καποια σημεια διαφερουν κατα πολυ σε βαθμο που καποιες απο αυτες να ειναι καθαρα αρσενικες και καποιες καθαρα θηλυκες.
ενα μπορει και οχι τοσο ευστοχο παραδειγμα ειναι η ανορεξια που αγγιζει μονο τις γυναικες και απο την απεναντι οχθη ο χωρις λογο “τσαμπουκαλισμος” των αντρων.
Σιγουρα υπαρχουν απαντησεις για ποιο λογο υπαρχει αυτος ο διαχωρισμος αλλα δεν παυει να υπαρχει.
Αυτό δεν καθιστά απαραιτητη την υπαρξη κατευθυνσεων στις σπουδες ενος ψυχολογου?
υπαρχουν αυτες?
By: eilotas on 7 Δεκεμβρίου 2007
at 13:17